чи

би шүлэгч бишээ
харин чи л яруу найраг юм.
чиний инээдийг салхитай зүйрлэн
чиний нулимсыг бороотой зүйрлэн
чиний гэх бүхнийг би өөрөө төсөөлөн
цаасан дээр буулгахад шүлэг л болдог юмаа.
чамайг баярлахад хамт баярлан
чамайг гунихад хамт гунин
чиний дотор орсон мэтээр
чамайг ойлгон, өөрөө төсөөлөн
цаасан дээр буулгахад шүлэг л болдог юмаа

би шүлэгч бишээ
харин чи л яруу найраг юм.

Хайр гэж...

хүн бүр л өөрийн сэтгэл зүрхээ өгсөн бүх зүйлээ өөрийн болгож, нэг ёсондоо өөрийн өмчлөлд байлгахыг хүсдэг. би ч мөн адил. гэхдээ би чамайг тийм байлгахыг хүсэхгүй байна. чи эрх чөлөөтэй, хэзээ ч намайг орхиод нисэн одож болох "торгүй тоть". гэхдээ би чамайг надаас юу ч болоогүй юм шиг л нисчихгүй байхаа л гэж дотроо горьдоно. нисэн одлоо ч би чамд гомдохгүй. нисээд буух газар чинь чамд аз жаргалыг өгч байвал би харин ч баярлана. хайр гэдэг заавал хариу нэхдэггүй юм байна тийм үү? хүн мэдээж хайрлуулахыг хүсдэг ч хайр гэдэг бол өөрөө бүхнийг хайртынхаа төлөө зориулахад хүргэдэг агуу том сэтгэл хөдлөлийг л хэлдэг юм байна. тийм ээ би чамайг хэзээ ч хорихгүй ээ.

Чи хэн нэгэнтэй дэндүү адилхан.

Чи хэнтэй адилхан харагддаг аа мэдэх үү? "Би хэн нэгэнтэй тийм адилхан юм байх даа" гэж гайхаж байна уу? Тиймээ чи хэн нэгэнтэй дэндүү адилхан. Адилхан гэхэд ч багадмаар. Магадгүй чи тэр хэн нэгэн нь ч байж мэдэх юм. Би тэр хэн нэгнийг хараагүй ч чамтай гарцаагүй адилхан гэдэгт огтхон ч эргэлзэхгүй байна. Чамайг харахаар, харахгүй нэрийг чинь амандаа хэлэхэд ч, зүгээр л бодоход хүртэл сэтгэл минь нэг л сайхан болох юм. Чамтай хамт байхад надад сүүдэрт орчлонгийн бүх зүйл юу ч биш мэт санагдаж, зөвхөн чи л амьсгалаар минь дамжин надад бүрэн орж, надаар дүүрэн зөвхөн чи л уусан, сүлэлдэн байдаг. Чамаас салаад явахад би нэг харанхуй нүхэнд уначихсан юм шиг л санагддаг. Гэрэл гэгээ минь, миний энхрийхэн минь, ийм болхоор л чи тэр хэн нэгэнтэй дэндүү адилхан байгаа юм. Би чамайг тэр нэгэн гэдэгт эргэлзэхгүй байгаа болхоор би чамайг хэн нэгний нэрээр дуудахаар шийдлээ. "Тэнгэрийн элч" минь.

намрын цэцэг

Жихүүн намрын орой
Жиндүүхэн бодол сэтгэл хайрна
Сэвэлзэх салхины аясаар
Сэнсрэх навчис дурсамж хөндөнө.

Тавилан төөрсөн амрагаа
Санан санан гансархад
Холоо одох нүүдлийн шувууд
Гуниг тэрлэн өр зүснэ.

Хавар ургаагүй цэцэг
Намрын бороонд өндийх шиг
Хожуу учирсан хонгор
Хэнзхэн дурлалыг зүрхэнд сийлнэ


Алдаж боломгүй сэтгэлдээ
Холдож чадамгүй чамдаа
Дурлалдаа, учралдаа, дуу шиг намартаа
БИ ХАЙРТАЙ

үнсэлт

Миний дуртай хэсэг бол чамайг чанга гэгч нь тэврээд өөртөө наан үнсэлцдэг тэр хэсэг байгаан. Яг л кино ярьж байгаа юм шиг л ярьж байна уу хэхэ. Тэр хэсэг бол жинхэнэ тасархай. Чамаас би амтат бал бурмыг өөртөө юүлэн авч байгаа юм шиг л хамаг биеэр минь цахилгаан гүйдэл гүйж, чамд хүрэлцэж байгаа бүх хэсгүүдэд дулаан, зөөлөн булбарай зүйл мэдрэгддэг. Воо. Энэ чинь жаргал биш гэж үү. Жаргал байлгүй яахав. Чамайг нүдээ анин надад аажимхан ойртон яг намайг үнсэх үед миний биеэр бараг л 1000ВТ-ийн цахилгаан гүйдэг байхаа. Эцэст нь хэлэхэд би энэ тогондоо дахин дахин цохиулаал баймаар байна. Намайг үнсээч хонгороо

ойртож чадахгүй хирнээ
холдож бас л чадахгүй байна даа.

боронзон шагай

... Цас орсон жишүүн өглөө Улаанбаатар өртөөн дээр Эрээн, Дорноговийн чиглэлийн вагон угтсан хүмүүс дүүрэн холхиж, тэдний дунд баруун гартаа боронзодсон шагай атгасан нэгэн бүсгүй зогсоно...


...Дррррр. Хичээлийн хонх дугарахад хүүхдүүд ангиас шуугилдан гарав. Халиунаа Өлзий 2 гудамжаар хамтдаа алхаж байхдаа дор бүрнээ хөнгөн гуниг тээн алхана. Удахгүй хичээл тарж бүгд л үүрээ орхин нисэх шувуу мэт Улаанбаатарыг зорин одно. Харин Өлзийгийн хувьд ар гэрийн гачигдлаар сургуульд сурч чадахгүй болсон нь хэн хэнийх нь хувьд томоохон цохилт болж ээ.
Өлзий энэ уйтгартай нам гүм байдлыг эвдэх санаатай гэнэт Халиунаагийн цүнхийг шүүрэн зугтаав. халиунаа хойноос нь "Хөөе чи тэнэг юм уу. зогсож бай" гэж хашгиран хойноос нь хөөлөө. Өнөөдрөөс өөрийг мартан тоглох тэр хосуудад хос хун ч атаархахаар жаргалаар дүүрэн байлаа.
-Хайраа. чи тэр оддыг хар даа. Чи бид 2 хичнээн хол байсан ч энэ одод бид 2 дээр яг л энэ хэвээрээ тусна. Би чамд өдөр бүр энэ оддоор дамжуулан сэтгэлээ илгээж байнаа.
-За тэгээрэй. гэхдээ яг аль одоор дамжуулах юм бээ?
-Чи тэр 2 одыг харж байна уу?
-Аль
-Тэр долоон бурханы зүүн хойно байгаа зэрэгцээ 2 од
-Сайн харагдахгүй байнаа. аль нь юм бээ?
-Тэр байнаа. Бусдаасаа жаахан зайтай байгаа тэр 2 од
-Аан заа. Харлаа харлаа.
-Тэр 2 бидний од шүү.
-За тэгвэл чи тэр баруун талынх нь. Харин би зүүн талынх арай жижиг нь шүү.
-Хэхэ. чи угаасаа жижигхэн юм чинь зүүн тал нь л болж таараа шдээ.
-Юуу. чи яасан муухай юм бээ?
-Хэхэ. заза тоглосон юм шүү хайраа...

Халиунаа гэртээ ирээд хичээлээ хийх санаатай цүнхээ уудалтал нэгэн цаасанд боодолтой зүйл гарч ирлээ. гайхаад задалтал дунд нь нүхлээд, нарийн сураар оосорлосон боронзон шагай, захиа байв. Захиаг дэлгэн унштал
Сайн байна уу хайрт минь. Хайрт минь, Хайраа... Энэ үгийг би хэлэх болгондоо үргэлж л анхны удаа хэлж байгаа юм шиг л догдлох юм. Сонсохдоо ч бас адилхан. Миний хайрт сайн сураад ирээрэй. Би чамайг үргэлж л оддоор дамжуулан харж хандаж, хажууд чинь байгаагаас ялгаагүй харьцаж байх болноо. Найз нь ээжийгээ харж үлдэхгүй бол болохгүй байгаа гэдгийг миний энхрий сайн ойлгож байгаад би баярлаж байна. Энэ шагайг хараад гайхаж байна уу? энэ чиний өвөөгийн чамд өгсөн гэдэг шагай шүү дээ. Тээр жил би чамаас булааж аваад зугтсаныг санаж байна уу? Тэгэхэд би чамд аль хэдийнээ хайртай болсон байсан шүү дээ. ХАЙРТАЙ болсон байсан. тэрнээс хойш би энэ шагайг үргэлж биедээ авч явсаар өдийг хүрч байна. Энэ бусдад энгийн мөртлөө надад хамгийн нандин шагайндаа би хамаг хайраа шингээн чамдаа өглөө шүү. Миний хонгор энийг үргэлж өөртөө хадгалж яваарай. Хол байх 4 жилд би чиний хажууд өөрийнхөө оронд энэ шагайг явуулж байна.
Энэ бүхнийгээ би өөрөө хэлье гэтэл хоолой миний зангираад хэлж чадахгүй нь ээ уучлаарай. Хайрт минь сайн яваад ирээрэй. Үнсье. Чамдаа би Уудам цэлгэр говиосоо ч илүү ихээр хайртай шүү.

Халиунаа боронзон шагайгаа атгасаар мэгшин уйлна...

...Ангийнхан бүгд гоёцгоон ангийнхаа сүүлчийн хичээлдээ суухаар хонхоор ижилсэн жагсацгааж ээ. Бүгд л баяр гуниг хослуулан инээд хөөрөөр дүүрэн байна. Өлзий Халиунаа 2 шиг уйтгараар дүүрэн нь харин энд алга...

Элсэлтийн шалгалтанд бэлдэх, бэлдэхэд нь туслах нэрээр Халиунаагийн өвөөгийн хуучин байшинд тэд хамт хонохоор болов. Бодлого бодоод шөнө дөл болжээ. Өлзий Халиунаад бага багаар ойртон гарт нь зөөлхөн хүрэв. Халиунаа цочин гараа бага зэрэг татсан боловч Өлзийгийн бахим чанга гараас нь өөрийн мэдэлгүй атгалаа. Энэ үед тэдний харц тулгаран зүйрлэх аргагүй их хайраар нэвт ширтэн байлаа. Өлзий Халиунааг өөртөө татан, үнсэхэд Халиунаа ч нүдээ анин үнслээ. Аажимхан озон үнсэх болгонд биеэр цахилгаан мэт гүйх гайхмаар сайхан мэдрэмжүүд бүслэн авлаа. Хайртынхаа хүзүү, нурууг зөөлхөн илбэн улам цаашилсаар цамцан доогуур орж аажимхан өгслөө. Энэ үед Халиунаа жаахан эвгүйхэн ч гэмээр юм шиг хирнээ үнэхээр сайхан нэг тийм сайхан таатай мэдрэмжинд автаж байлаа. Өлзийгийн гар цамцан дотуур аажимхан өгсөн хос аяга мэт булбарай цагаан хөхөнд нь хүрэн, базан авах үед нэг тийм гэж хэлэхийн аргагүй зүйл огшин ирж, өөрийн эрхгүй дуу алдуулан байв. Өлзийгийн гар эргэж аажимхан доошилж өмдийг аажимхан тайлахад тачирхан үсэнд хучигдсан Нандин нууцын оронд өмнө нь илхэн гарч ирлээ. Өлзий Халиунааг үнсэн улам доошилсоор нандин эрхтэнийг нь үнстэл дур тачаалын шингэнд норсон Халиунаагийн эрхтэн өвөрмөц, тааламжтай үнэр гарган, өөртөө урин дуудан байв. Янаг жаргалын галд автсан дурлалт залуу аажимхан дээшилж өөрийн гантайтал боссон эрхтэнээ хайртынхаа нандин хаалга руу түлхэн оруулахад Халиунаа өвдсөндөө ёолон нуруугаар нь тэврэн авав. Түлхэн оруулахад бүлээхэн, өгүүлшгүй сайхан ертөнцөд нэвтрэн орсон залуу дурлалын гал халуун илчинд автан нааш цааш хөдлөн байх зуур Халиунаа уярал хайрын нулимс урсган байв.

Гадаа зуны эхэн сарын бороо шивэрч байлаа.


үргэлжлэл бий.

ил сэтгэл

би чиний өмнө дандаа л нүцгэн зогсдог
миний санаа бодол, чамд дурласан сэтгэл
шил шиг, гэрэл шиг л илхэн байдаг

харин чи сохор хүн шиг л байх юм даа

бороо

...түгжирсэн замын хажуугаар бодолд дарагдан алхана. хаха
цаг хугацаа хэдий харван, хувиран одсон ч өөрийнхөөрөө үлдэхийг эрхэм болгоно.
бороо асгараад бороонд алхаж байгаадаа баярлах. бороо луу ярвайх машины жолоочийг хараад өрөвдөх шиг
бороонд норох бүрийд толгойд харван орох багын, бороотой холбогдолтой дурсамжууд сэргэнэ
бороонд бие даарахаас сэтгэл даардаггүй, харин элдэвээр ургах бодолдоо дулаахан явна...
...нартай бороо...

багын бодол

багадаа би тэнэг тэнэг зүйлүүд боддог байлаа. хэхэ. нэгээс нь бичье л дээ. хэхэ.
орой унтах гээд тааз ширтээд хэвтэж байхдаа, байр маань яг энэ чигээрээ доошоо харчихвал ямархуу байх болоо, таазан дээр алхаад л, ор маань доошоо харсан байдалтай дээрээс унжаад. хамгийн гол нь галтогооны өрөөндөө орчихоод савны таг авах юм бол хоол маань дээр асгачих гээд жаахан хэцүүхэн байх байхаа гээд л... элдэв зүйл ургуулаад л боддог байж ээ. нээрээ бүх зүйл уруугаа харсан байдалтай болчихвол яанаа? гэхдээ юу ч байрнаасаа хөдлөхгүй байвал яана? яг энэ бичлэгийг бичих гэж би уруугаа харсан сандалдаа өөрийгөө хүлчихээд дэсктопдоо бичлэг хийгээд сууж байнаа гэж төсөөлөх ч.... хэхэ.

чиний тухай миний бодлууд

миний сэтгэлийн гялбаа.